Skip to content
New transmission

هنرمندان سنگاپوری تطبیق یا مقاومت چالش هوش مصنوعی

تأثیر هوش مصنوعی بر هنر؛ آیا خلاقیت انسانی در خطر است؟

هوش مصنوعی می‌تواند در چند ثانیه آثار هنری خلق کند؛ هنرمندان سنگاپوری چگونه برای زنده نگه داشتن هنر و مهارت خود مبارزه می‌کنند؟

نویسنده : امیرحسین تکه

از تصویرگرانی که تلاش می‌کنند آثارشان را از استفاده در فرایند آموزش هوش مصنوعی محافظت کنند تا طراحانی که با فشارهای تجاری دست‌وپنجه نرم می‌کنند، جامعه هنری سنگاپور در حال یافتن راه‌هایی برای مواجهه با هوش مصنوعی مولد است؛ آن هم در حالی که می‌کوشد عنصر انسانی را در آثار هنری خود حفظ کند.

 

منوهای رستوران‌ها، آگهی‌های تبلیغاتی، پوسترهای رویدادها، بیلبوردها، میکرودرام‌ها و جلد کتاب‌ها؛ این‌ها تنها نمونه‌هایی از آثار بصری هستند که هنرمندان معمولاً برای خلق آن‌ها به چند ساعت، چند روز یا حتی چند ماه زمان نیاز دارند. اما حالا می‌توان همین آثار را تنها در چند ثانیه و با نوشتن چند پرامپت (Prompt)، به کمک ابزارهای هوش مصنوعی مولد (Generative AI) تولید کرد.

جامعه هنری در واکنش به این تحول، ترکیبی از کنجکاوی، ناامیدی و حتی انزجار را نشان داده است؛ واکنش‌هایی که در کنار نگرانی‌هایی درباره حق نشر (Copyright)، رضایت صاحبان آثار و ارزش خلاقیت انسانی شکل گرفته‌اند.

شبکه CNA Lifestyle برای بررسی تأثیر هوش مصنوعی مولد بر فعالیت هنرمندان، با تصویرگران، انیماتورها، طراحان گرافیک، نقاشان و مدرسان هنر گفت‌وگو کرده است.

دانشیار برنهارد اشمیت (Bernhard Schmitt) از دانشکده هنر، طراحی و رسانه دانشگاه فناوری نانیانگ (NTU) اشاره می‌کند که خود هوش مصنوعی پدیده تازه‌ای نیست. یادگیری ماشین (Machine Learning) و شکل‌های مختلف خودکارسازی (Automation) دهه‌هاست که در صنعت انیمیشن مورد استفاده قرار می‌گیرند.

آنچه به‌ویژه باعث ایجاد تحول و اختلال در این حوزه شده، هوش مصنوعی مولد است؛ فناوری‌ای که با استفاده از حجم عظیمی از داده‌های موجود آموزش می‌بیند و می‌تواند در پاسخ به دستورهای متنی، تصویر، ویدئو و انواع دیگر محتوا تولید کند.

پن لیم (Pann Lim)، طراح گرافیک باسابقه و بنیان‌گذار آژانس خلاقیت Kinetic Singapore، مشاهده کرده است که واکنش هنرمندان به این فناوری از مخالفت کامل تا استقبال پرشور متغیر است. در این میان، گروهی نیز با وجود تردیدها و نگرانی‌هایشان درباره هوش مصنوعی مولد، از آن برای ایده‌پردازی استفاده می‌کنند یا به دلیل وابستگی معیشتشان به این ابزار، ناچار به استفاده از آن هستند.

با گسترش نفوذ هوش مصنوعی مولد در فرایندهای خلاقانه، هنرمندان چگونه از آثار خود محافظت می‌کنند، معیشتشان را در برابر تهدیدهای جدید حفظ می‌کنند و از ویژگی‌هایی پاسداری می‌کنند که به هنرشان هویتی انسانی می‌بخشد؟

چرا برخی هنرمندان هوش مصنوعی مولد را نوعی سرقت می‌دانند؟

یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های هنرمندان درباره هوش مصنوعی مولد، نحوه استفاده این فناوری از آثار خلاقانه موجود است؛ آثاری که اغلب بدون اطلاع یا رضایت هنرمندان اصلی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

این همان اثر ارزشمند من است که ساعت‌ها برای خلق آن وقت گذاشته‌ام؛ اما هوش مصنوعی هنری مشابه آن را تنها در چند ثانیه تولید می‌کند. چه چیز این کار تحسین‌برانگیز است؟ این سرقت است.

شرکت OpenAI، سازنده ChatGPT و دیگر محصولات هوش مصنوعی، در وب‌سایت خود اعلام کرده است که مدل‌هایش با مجموعه‌داده‌هایی آموزش می‌بینند که شامل محتوای عمومی منتشرشده در اینترنت و همچنین مطالبی است که کاربران و پژوهشگران ارائه یا تولید کرده‌اند.

گو وی چون (Goh Wei Choon)، هم‌بنیان‌گذار و تصویرگر مجموعه The Woke Salaryman، معتقد است شیوه استفاده هوش مصنوعی مولد از آثار خلاقانه دیگران، نگرانی‌های اخلاقی جدی ایجاد می‌کند.

او گفت: «دلیل اصلی مخالفت من با این فناوری آن است که بدون کسب اجازه، آثار هنرمندان و افراد خلاق دیگر را جمع‌آوری و استخراج می‌کند.»

گو همچنین این استدلال را نمی‌پذیرد که هوش مصنوعی مولد صرفاً مانند انسان‌ها از آثار هنرمندان دیگر یاد می‌گیرد و از آن‌ها الهام می‌گیرد.

او توضیح داد: «البته هنرمندان از یکدیگر الهام می‌گیرند، اما تأثیرپذیری آن‌ها از دریچه تجربه‌ها، آسیب‌پذیری‌ها، سلیقه‌ها و قضاوت هنری خودشان دگرگون می‌شود. در این فرایند، تلاش خلاقانه‌ای صورت می‌گیرد که اثر نهایی را از منبع اولیه متمایز می‌کند.»

فری‌هت سامسول (Farihath Samsul)، تصویرگری که آثار دیجیتال سفارشی خلق می‌کند، گفت افرادی را دیده است که با استفاده از هوش مصنوعی، آثار اصلی او را به تصاویر دیگری تبدیل کرده‌اند.

او گفت: «وقتی از هوش مصنوعی به‌شکلی غیرمسئولانه استفاده می‌شود، به نظر می‌رسد تفکر انتقادی، همدلی و ارزش‌های انسانی نادیده گرفته می‌شوند. این همان اثر ارزشمند من است که ساعت‌ها برای خلق آن وقت گذاشته‌ام؛ اما هوش مصنوعی هنری مشابه آن را تنها در چند ثانیه تولید می‌کند. چه چیز این کار تحسین‌برانگیز است؟ این سرقت است.»

جولین تن (Jolene Tan)، انیماتور و طراح موشن گرافیک آزادکاری که آثارش در ایستگاه‌های متروی سنگاپور به نمایش درآمده‌اند، نیز با نمونه‌هایی از انیمیشن‌های تولیدشده با هوش مصنوعی مواجه شده است که تقریباً نما به نمای آثار دیگر را کپی کرده‌اند؛ با این تفاوت که فقط جزئیاتی مانند مدل موی شخصیت‌ها یا لباس‌هایشان تغییر کرده بود.

فراتر از نگرانی‌های مربوط به رضایت صاحبان آثار و حق نشر، برخی هنرمندان این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا هوش مصنوعی مولد اساساً هدف و فلسفه خلق هنر را تضعیف نمی‌کند؟

از نگاه ترنس تن (Terence Tan)، نقاش دیواری و فعال حوزه هنر که با نام هنری Ubin Artist شناخته می‌شود، هنر در اصل نوعی بیان فردی است که تجربه‌ها و تصمیم‌های هنرمند آن را شکل می‌دهند.

این نقاش گفت: «اصل و هدف هنر از ابتدا بیان فردی بوده است. وقتی یک اثر خلاقانه از محتوای موجود تولید می‌شود، چه مقدار از این هویت و فردیت در آن باقی می‌ماند؟»

شرایط استفاده و راهکارهای محافظت از آثار هنری

فلیشیا لو-خیمنز (Felicia Low-Jimenez)، هم‌بنیان‌گذار ناشر کتاب‌های کمیک Difference Engine و یکی از خالقان مجموعه کتاب‌های کارآگاهی کودکانه Sherlock Sam، معتقد است آگاهی از جدیدترین تحولات هوش مصنوعی، بخش مهمی از محافظت از نویسندگان و هنرمندانی است که با شرکت او همکاری می‌کنند.

تیم او تغییرات نرم‌افزارهایی مانند Adobe و Google Workspace را دنبال می‌کند؛ به‌ویژه قابلیت‌های جدید هوش مصنوعی که ممکن است بر محتوای تولیدشده توسط هنرمندان و نویسندگان تأثیر بگذارند.

او گفت: «ما هرگز آثار یک هنرمند را در اختیار ابزارهای هوش مصنوعی مولد قرار نمی‌دهیم.» او همچنین افزود که شرکت Difference Engine آثار تولیدشده با هوش مصنوعی را برای انتشار نمی‌پذیرد. «اگر هنرمندی با استفاده از آثارش در کنار هوش مصنوعی مولد مخالف باشد، ما صددرصد به خواسته او احترام می‌گذاریم.»

برای تصویرگری مانند فری‌هت، محافظت از آثار هنری به معنای درج محدودیت‌های مشخص در قراردادها و شرایط همکاری است.

او گفت: «در شرایط و ضوابط همکاری من به‌صراحت ذکر شده است که مشتریان اجازه ندارند آثار سفارشی‌ای را که برایشان خلق کرده‌ام، در اختیار هوش مصنوعی مولد قرار دهند یا از هوش مصنوعی برای تغییر و بازتولید آن‌ها استفاده کنند.»

برخی هنرمندان نیز برای محافظت از آثار خود در برابر آموزش غیرمجاز مدل‌های هوش مصنوعی، به ابزارهایی مانند Glaze و Nightshade روی آورده‌اند؛ ابزارهایی که توسط پژوهشگران دانشگاه شیکاگو توسعه یافته‌اند.

ابزار Glaze تغییرات کوچکی در تصاویر ایجاد می‌کند تا تقلید از سبک هنری یک هنرمند برای مدل‌های هوش مصنوعی دشوارتر شود. در مقابل، Nightshade برای مختل کردن عملکرد مدل‌هایی طراحی شده است که بدون اجازه از تصاویر برای آموزش استفاده می‌کنند. البته هیچ‌یک از این دو ابزار نمی‌توانند آثاری را که پیش‌تر برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی استفاده شده‌اند، از آن فرایند خارج کنند یا در برابر تمام روش‌های کپی‌برداری محافظت کامل ایجاد کنند.

پن لیم نسبت به میزان اثربخشی این ابزارها با ادامه پیشرفت هوش مصنوعی مولد تردید دارد. این طراح گرافیک خاطرنشان کرد که پس از انتشار یک اثر هنری در اینترنت، کنترل مسیر انتشار و استفاده‌های بعدی از آن می‌تواند بسیار دشوار باشد.

او همچنین این پرسش را مطرح کرد که آیا هنرمندان واقعاً می‌توانند همگام با سیستم‌های هوش مصنوعی پیشرفته‌تر حرکت کنند؛ به‌ویژه در شرایطی که تشخیص منشأ تصاویر تولیدشده با این فناوری روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.

برخی هنرمندان نیز تأکید کردند که مسئولیت محافظت از آثار هنری نباید به‌طور کامل بر دوش خود هنرمندان باشد.

محمد (Muhammad)، فیلم‌بردار و تولیدکننده محتوای مجموعه Ihasamic!، گفت: «چنین سازوکارهای حفاظتی و اقدامات مشابه باید از دل یک حرکت سازمان‌یافته شکل بگیرند، نه اینکه تمام مسئولیت بر عهده تک‌تک افراد گذاشته شود.»

او افزود: «وظیفه هنرمند خلق هنر است. هرچند معتقدم مبارزه برای محافظت از آثار هنری، حتی تا پای جان، می‌تواند قدرت و اهمیت سیاسی داشته باشد، اما این مبارزه به‌شدت فرساینده است و توان هر انسانی برای تحمل آن محدودیت دارد.»

تأکید دوباره بر اصالت و هویت انسانی در هنر

برخی هنرمندان معتقدند محافظت از آثار هنری به این معناست که بر ویژگی‌هایی تمرکز کنند که فرایند خلاقیت آن‌ها را به تجربه‌ای منحصراً انسانی تبدیل می‌کند.

محمد گفت: «راه‌حل مقابله با صداقت‌نداشتنِ مهندسی‌شده و گسترده هوش مصنوعی، صداقتی عمیق و بی‌پرده است.»

از نگاه او، این صداقت فقط به خود اثر هنری محدود نمی‌شود، بلکه نحوه رفتار هنرمندان با یکدیگر را نیز در بر می‌گیرد؛ از پرداخت منصفانه و به‌موقع دستمزد فریلنسرها گرفته تا حمایت از هنرمندان خلاقی که بیش از حد تحت فشار کاری هستند و ایجاد جامعه‌ای که اعضای آن از آثار یکدیگر محافظت می‌کنند.

برخی هنرمندان نیز با انتشار ویدئوهایی از فرایند طراحی، نقاشی یا ساخت انیمیشن، تلاش می‌کنند مراحل خلق آثار خود را بیشتر در معرض دید مخاطبان قرار دهند.

برای مثال، جولین تن ویدئوهایی از مراحل ساخت انیمیشن‌هایش منتشر می‌کند؛ فرایندی که ممکن است چند هفته یا حتی چند ماه طول بکشد.

او گفت: «امیدوارم با به‌اشتراک‌گذاشتن این فرایند، افراد بیشتری بتوانند ارزش هنر را درک کنند و تفاوت میان خلق آثار هنری و تولید محتوا با هوش مصنوعی مولد را بهتر بشناسند.»

بااین‌حال، از نگاه گو، چنین ویدئوهایی بیشتر راهی برای تعامل با مخاطبان هستند تا اثبات اینکه آثارش با هوش مصنوعی تولید نشده‌اند؛ به‌ویژه اینکه هوش مصنوعی مولد اکنون می‌تواند حتی طرح‌های اولیه و ویدئوهای مربوط به فرایند خلق اثر را نیز تقلید کند.

آنچه مجموعه The Woke Salaryman را متمایز می‌کند، صرفاً سبک تصویرگری قابل‌تشخیص آن نیست، بلکه دیدگاه‌ها و ارزش‌هایی است که در پس داستان‌هایش قرار دارند.

او گفت: «ترکیب آثار هنری با نوشته‌ها نیز اهمیت دارد؛ نوشته‌هایی که بازتاب‌دهنده فرایند فکری و شیوه نگاه ما به جهان هستند. همین ویژگی‌هاست که هویت واقعی ما را شکل می‌دهد.»

راه‌حل مقابله با صداقت‌نداشتنِ مهندسی‌شده و گسترده هوش مصنوعی، صداقتی عمیق و بی‌پرده است.

برای هنرمندانی که با رسانه‌های فیزیکی و هنرهای محیطی سروکار دارند، مانند ترنس تن، عنصر انسانی حتی ملموس‌تر است.

این نقاش دیواری به یاد می‌آورد که روزی یکی از رهگذران از او پرسیده بود چرا نقاشی‌های دیواری دست‌کشیده‌اش با آثار چاپی‌ای که روی دیوارها نصب می‌شوند، چنین تفاوتی دارند.

او معتقد است بخشی از جذابیت هنر دست‌ساز به نقص‌ها و ناهماهنگی‌های آن بازمی‌گردد؛ از رد قابل‌مشاهده قلم‌مو و خطوط نامنظم گرفته تا تفاوت‌های ظریف رنگ و حتی ترک‌های روی دیوار.

او گفت: «وقتی تلاش انسان را می‌بینید، تلاشی که نقص‌ها و ناهماهنگی‌ها را هم در بر می‌گیرد، برای آن ارزش بیشتری قائل می‌شوید.»

تعاملات انسانی نیز به غنای آثار هنری او کمک می‌کنند. زمانی که زنی را در نزدیکی یکی از نقاشی‌های دیواری‌اش در حال غذا دادن به یک گربه دید، آن‌قدر تحت تأثیر قرار گرفت که بلافاصله تصمیم گرفت همان صحنه را در اثر هنری خود به تصویر بکشد.

او گفت: «آن صحنه کاملاً انسانی بود؛ تجربه‌ای که هوش مصنوعی هرگز نمی‌تواند آن را کپی کند.»

از نظر او، دقیقاً به همین دلیل است که هنرمندان باید فرصت‌های بیشتری برای فعالیت در فضاهای عمومی، تعامل با جامعه و نمایش مستقیم فرایند خلق آثارشان در اختیار داشته باشند تا مردم بتوانند از نزدیک شاهد این فرایند باشند و ارزش آن را درک کنند.

پن لیم نیز در یک پروژه پژوهشی اخیر در حوزه طراحی که به بررسی نقش خلاقیت انسانی در جهان تحت تأثیر هوش مصنوعی می‌پرداخت، تلاش کرد به هنرمندان یادآوری کند که پیشرفت فناوری لزوماً نباید به قیمت از دست رفتن هویت خلاقانه آن‌ها تمام شود.

او گفت: «می‌توانید از هوش مصنوعی استفاده کنید، اما نیازی نیست روح و هویت خودتان را کنار بگذارید.»

ایجاد تعادل میان ارزش‌های هنری و تأمین معاش

بااین‌حال، حفظ اصول و ارزش‌های خلاقانه برای هنرمندانی که هم‌زمان باید هزینه‌های زندگی خود را تأمین کنند، همیشه ساده نیست.

پن لیم خاطرنشان کرد که میان بیان هنری و آنچه هنرمندان از آن به‌عنوان «نان‌آور زندگی» یاد می‌کنند، تفاوت وجود دارد.

برخی افراد فعال در حوزه‌های خلاقانه می‌توانند به‌راحتی استفاده از هوش مصنوعی مولد را به‌طور کامل رد کنند، اما برخی دیگر در شرکت‌هایی مشغول به کار هستند که از آن‌ها انتظار دارند از این فناوری استفاده کنند. در بازار کار امروز، مخالفت با چنین درخواستی و نپذیرفتن استفاده از هوش مصنوعی، لزوماً گزینه‌ای واقع‌بینانه نیست.

گو نیز با این دیدگاه موافق بود. این تصویرگر درباره هنرمندان جوانی که تلاش می‌کنند جایگاه خود را در این صنعت پیدا کنند، گفت: «به نظرم بسیار بی‌رحمانه است اگر صرفاً بگویم هر هنرمندی که از هوش مصنوعی استفاده می‌کند، به سایر هنرمندان خیانت کرده است.»

او پذیرفت که مجموعه The Woke Salaryman که در سال ۲۰۱۹ و پیش از فراگیرشدن هوش مصنوعی مولد تأسیس شده، از مزیت‌هایی مانند مخاطبان تثبیت‌شده، اعتبار حرفه‌ای و شبکه مشتریان برخوردار است؛ امتیازهایی که ممکن است هنرمندان تازه‌کار هنوز در اختیار نداشته باشند.

برای مدرسان هنر نیز ایجاد تعادل میان ارزش‌های هنری و الزامات فناوری به همین اندازه پیچیده است.

نور اسکندر (Noor Iskandar)، هنرمند چندرشته‌ای و مدرس آکادمی هنرهای زیبای نانیانگ (NAFA)، با وجود آنکه شخصاً نسبت به هوش مصنوعی مولد ملاحظاتی دارد، حضور روزافزون این فناوری در آموزش هنر را نیز به رسمیت می‌شناسد.

او به فرم‌های اعلام نحوه استفاده از هوش مصنوعی اشاره کرد که دانشجویان باید در آن‌ها توضیح دهند چگونه از این فناوری در آثار خود استفاده کرده‌اند. چنین فرم‌هایی پرسش‌های دیگری را نیز درباره نحوه ارزیابی میزان دخالت هوش مصنوعی در آثار دانشجویان از سوی مدرسان مطرح می‌کنند.

پروفسور چونگ کنگ هوا (Chong Keng Hua)، رئیس و معاون علمی آکادمی NAFA، گفت این مؤسسه معتقد است دانشجویان باید یاد بگیرند هم با هوش مصنوعی و هم بدون آن آثار هنری خلق کنند.

او گفت: «ما می‌دانیم که دانشجویان دیدگاه‌های متفاوتی درباره هوش مصنوعی دارند. نقش ما تحمیل یک دیدگاه واحد نیست، بلکه فراهم‌کردن فضایی است تا آن‌ها بتوانند این مسائل را با نگاهی انتقادی بررسی کنند و درباره شیوه فعالیت هنری خود تصمیم‌های آگاهانه بگیرند.» او افزود که آشنایی دانشجویان با شکل‌های مختلف فناوری می‌تواند دامنه خلاقیت آن‌ها را گسترش دهد.

او در ادامه گفت: «ما می‌خواهیم فارغ‌التحصیلانمان نوآور باشند، بدون آنکه ویژگی‌هایی را که آن‌ها را منحصربه‌فرد و انسانی می‌کند، فراموش کنند. هوش مصنوعی می‌تواند از مسیر خلاقیت حمایت کند، اما مسئولیت اثر نهایی همچنان بر عهده هنرمند است.»

ممکن است یک هنرمند برای تأمین هزینه‌های زندگی شغلی داشته باشد که حتی استفاده از هوش مصنوعی را نیز شامل شود؛ اما همچنان در خارج از ساعات کاری، بدون استفاده از هیچ‌گونه فناوری، به نقاشی، تصویرگری، انیمیشن‌سازی یا دنبال‌کردن پروژه‌های شخصی خود ادامه دهد.

دانشیار اشمیت از دانشگاه فناوری نانیانگ معتقد است برخی مشاغل خلاقانه، به‌ویژه فعالیت‌هایی که به طراحی تجاری تکراری و روزمره مربوط می‌شوند، با روی‌آوردن کسب‌وکارها به گزینه‌های ارزان‌تر و سریع‌تر، ناگزیر تحت تأثیر قرار خواهند گرفت. او همچنین افزود که خلق آثار هنری لزوماً نباید فعالیتی ذاتاً مقدس و دست‌نیافتنی تلقی شود.

او گفت: «قرار نیست هر اثر خلاقانه تجاری، بیانیه‌ای عمیق و هنری باشد. فناوری نیز می‌تواند در تولید محتوای کاربردی جایگاه خود را داشته باشد.»

پن لیم برای هنرمندانی که احساس می‌کنند اهداف خلاقانه‌شان با خواسته‌های تجاری در تضاد است، دیدگاه دیگری مطرح کرد.

او گفت: «میان استفاده از خلاقیت برای تأمین معاش و به‌کارگیری آن برای رضایت و تحقق شخصی تفاوت وجود دارد. در حالت ایده‌آل، این دو با یکدیگر هم‌پوشانی دارند، اما همیشه لازم نیست چنین باشد.

یک هنرمند ممکن است شغلی داشته باشد که هزینه‌های زندگی‌اش را تأمین کند؛ حتی اگر آن شغل شامل استفاده از هوش مصنوعی باشد. در همین حال، او می‌تواند خارج از ساعات کاری، بدون استفاده از هیچ نوع فناوری، به نقاشی، تصویرگری، انیمیشن‌سازی یا پروژه‌های شخصی خود ادامه دهد.

اگر واقعاً به‌اندازه کافی به فعالیت‌های خلاقانه علاقه داشته باشید، راهی برای ادامه‌دادن آن پیدا خواهید کرد.»

خلق آثار هنری در جهانی که هوش مصنوعی آن را متحول کرده است

از نگاه دانشیار اشمیت، آینده هنر نه به‌اندازه برخی پیش‌بینی‌ها درباره هوش مصنوعی تیره‌وتار است و نه قرار است به‌اندازه‌ای که تصور می‌شود انقلابی باشد.

او ضمن پذیرش اینکه این فناوری تغییرات گسترده‌ای در صنعت هنر ایجاد کرده، معتقد است توانایی‌های آن نیز اغلب بیش از حد واقعی برآورد می‌شوند.

او توضیح داد: «هوش مصنوعی مولد بر اساس الگوها و احتمالات موجود در داده‌های قبلی، خروجی تولید می‌کند. به همین دلیل، در خلق چیزهایی که از نظر آماری محتمل یا آشنا هستند، عملکرد بسیار خوبی دارد. این ویژگی برای هنرمندان می‌تواند چالش‌برانگیز باشد، اما در عین حال فرصت‌هایی نیز ایجاد می‌کند.»

دانشیار اشمیت دانشجویانش را تشویق می‌کند به‌جای پذیرش بی‌چون‌وچرای خروجی‌های هوش مصنوعی، با نگاهی انتقادی از آن استفاده کنند. یکی از روش‌ها این است که از هوش مصنوعی بخواهند تصویری تولید کند، نتیجه قابل‌پیش‌بینی آن را تشخیص دهند و سپس آگاهانه اثری متفاوت خلق کنند.

او گفت: «ایده اصلی باید از خود شما باشد، اما باید با هوش مصنوعی مولد تفاوت داشته باشید و از میانگین عملکرد آن بهتر عمل کنید.»

او همچنین برای دانشجویانی که استفاده از هوش مصنوعی مولد را به‌طور کامل رد می‌کنند، احترام قائل است؛ هرچند معتقد است چنین تصمیمی باید با رویکردی راهبردی همراه باشد.

او گفت: «استفاده از آن را رد کنید و همین مخالفت را به بخشی از برند شخصی خود تبدیل کنید.» او افزود هنرمندانی که چنین مسیری را انتخاب می‌کنند، باید آثاری خلق کنند که به‌اندازه کافی متمایز باشند تا بتوانند خود را از دیگران جدا کنند.

گو برای توضیح این موضوع به نمونه‌ای از سنگاپور اشاره کرد: یک فیلم تولیدشده با هوش مصنوعی که به مناسبت روز ملی سنگاپور منتشر شد و از نظر او نتوانست ظرافت‌ها و ویژگی‌های فرهنگی جامعه محلی را به‌درستی بازتاب دهد.

او به یاد آورد که شخصیت‌های فیلم برای اشاره به واحدهای مسکونی تحت نظارت هیئت توسعه مسکن سنگاپور (Housing & Development Board یا HDB)، از عبارت «مسکن عمومی» (Public Housing) استفاده می‌کردند. همچنین چندین نمونه دیگر از شیوه بیان بیش از حد رسمی یا به‌اصطلاح آمریکایی‌شده در فیلم وجود داشت؛ عباراتی که به باور او، صمیمیت و آشنایی لحن سنگاپوری‌ها هنگام صحبت درباره خانه و محل زندگی‌شان را نداشتند.

این نمونه نشان می‌دهد که صنعت خلاق سنگاپور نباید صرفاً در رقابت با هوش مصنوعی، بر سر حجم محتوایی که می‌تواند تولید کند، تمرکز داشته باشد.

در عوض، گو معتقد است هنرمندان محلی باید به دانش فرهنگی، تجربه‌های زیسته و دیدگاه‌های خود اعتماد بیشتری داشته باشند؛ ویژگی‌هایی که داستان‌های سنگاپوری را از دیگر آثار متمایز می‌کنند.

منبع

Ready to design your fantasy?

We build websites that help your business grow. Tell us about your project and we will get back to you.